કોરોકટ કુંવારો..

કોરોકટ કુંવારો...ભીનો બરફ ડોકાણો..
ધુમ્મસ ને વાદળીના પાલવડે ભટકાણો
વાદળ વૃન્દ માં ગીત ગાતો અટવાણો
શિખરની ઝીણી ઝાલરે જઈ લટકાણો !
ફોરૂ ફોરૂ કોરું ફુલડું થઈને પથરાણો !!!
આંગણું છત બારણે ડોકાઈ શ્વેત રંગાણો
પટકાણો ઢગલો કોરોકટ કુંવારો ભરાણો
---રેખા શુક્લ

ભાઈની બે'ની લાડલી.....

ભાઈની બે'ની લાડલી.....
ભાઈને ઝુલાવી પારણિયે...
સખીએ બેસાડી હિંચકે...
પાપાએ ઝુલાવી ખભે..
મોમ સંગ પાલવડે...
ક્યારે બની પટરાણી
દીપ પ્રગટાવે ગોખલે...
કેમ રઝળાવી જીવને
આવી બેઠી ઓટલે...
આતો પુરુષોત્તમ થઈ ને કારભાર કરે...
કેહવાય તું માંગ ભરે ને તું જ વસ્ત્ર હરે...
ભાઇની બે'ની લાડલી ના શું આવા તું સન્માન કરે?
 ---રેખા શુક્લ

ऐसा सिलाह दिया

ऐसा सिलाह दिया क्युं
तुजने भूला दिया
मुजको रूला दिया
युं मरना सिखा दिया
बिमार कर दिया
मोम हुं क्युं जला दिया  
रुहमें बसा कर क्युं रिश्तेने दूर कर दिया  
---रेखा शुक्ला

સૂરજ

સૂરજ ઠંડો ઠંડો ચાંદને ઓગાળી ગયો
ઠહેરી જવાયું ફુંક મારી જ્યાં અડી ગયો
ઝણઝણાટી તારલિયે હૈયે હસી ગયો  
સિસકારો શ્વાસ સંગ જ્યાંજ્યાં અડી ગયો
 ---રેખા શુક્લ

રાત

રાત નિરાશ ઉંઘી ગઈ
જાગતી આંખો રહી ગઈ
---રેખા શુક્લ
ફુલ નાજુક હૈ શાખસે તૂટ જાયેગા
કાંટોકે આગે પત્ત્તા ગિર જાયેગા
યાદોંકે પહલૂમેં તન્હાઈ સિમટ ગઈ
ધડકન ખામોશ જિસ્મસે સાંસે લે ગઈ
---રેખા શુક્લ     

યાદ કરું હું સાચુ હાસ્ય...

યાદ કરું હું મશીન વગરની તાળીઓ
ને સાચે સાચુ હાસ્ય...
ફુલ ને પણ ચુપચાપ સ્તબ્ધ જોયું...
માળી એનો ચૂંથ્યા કરે...
ભોળપણ ને દબાતું જોઈ...
પથ્થરે પણ મીંચી દીધી આંખો...
સજા મોતની દઈને દરેક ને મળે જીવન અહીં..
પ્રભુતાની ખાસિયત  
ઘડનારો તું એક કર્યા કરે નોખી નોખી ભાતની ઘડાઈ...
ટપકાં ની રંગોળી જેમ માણસ મળે પછી જુદાઈ...
ચાલ ખોવાઇ જઈ ને ગોતીયે પેલું હાસ્ય .....
---રેખા શુક્લ

મુજમાં આવી મુજને લઈ ગયો...

ગગનચુંબી ઇરાદા ધરણીચુંબી ઇશારા
ઠહરી જા શહેર ના પાણીમાં છે કિનારા
 ---રેખા શુક્લ
મુજમાં આવી મુજને લઈ ગયો...
શાહી અદા શાહુકારની સાકાર થઈ ગયો
મુજથી થઈને દૂર ભર્યો આકાર થઈ ગયો
ઓરો લાવ્યો ખંજર કાતિલ પિંજર થઈ ગયો
તુજથી તુજનો બુલબુલ આધાર થઈ ગયો
---રેખા શુક્લ
ચટકા ભરે અક્ષર ત્યારે સજે કવિતા
ઘુંઘરૂં પેહરી અક્ષર આગળ પાછળ  
છમછમછમ ગુંજ ત્યારે સજે કવિતા  
--રેખા શુક્લ