મંગળવાર, 30 ઑગસ્ટ, 2016

સેન્ડ ઓફ ટુ સેરા




સેરા ને જોઈને મોહમાયામાં પડી જવાય તેવી હતી તે રૂપકડી. અણીદાર નાક ને પ્રેમાળ આંખો હંમેશા હસ્તા અધરો તમને જોયા ને ચીક ટુ ચીક મળે મોટુ સ્મિત. છઠ્ઠા ધોરણ થી સાથે રેહતા માઈક સાથે એકવીસ વર્ષની થઈ બંને મનોમન એક્બીજા ને લાઈક કરે પણ કોઈએ નમતું ન્હોતું જોખ્યું. પાડોશ માં જ્હોન પણ હતો કે તે પણ સેરા ને લાઈક કરતો ક્યારેક ટકરાઈને હસ્તો તો ક્યારેક અડપલાં કરીને તંગ કરતો. એક જ ગામ માં મોટા થયેલા સૌ એકબીજા ને સારી રીતે જાણતા હોય એમાં નવાઈ નહીં અને જ્યાં ફૂલ હોય ત્યાં હોય ભમરાં તેમાં પણ કંઈ અજુગતુ નહીં. યુવાવસ્થા જ એનુ નામ. સેરા ને ડ્રામા નો શોખ તે પોતે ડાયરેક્ટ કરે ને બધાના નખરાં પણ ઉઠાવે...આ બધા ના કોશચ્યુમ્સ બનાવે સેરા ની મોમ જેનીફર. શી વોઝ બેસ્ટ સિમસ્ટર ઇન ટાઉન. ખુશી ખુશી સિવણકામ કરે ને તેનુ ઘર ચલાવે. દિકરીને લઈને પોતે રાજી રાજી.. ગામમાં રહેવા આવેલી ત્યારથી બધા એમને ઓળખે. એનો સમય મોટે ભાગે સિલાઈ કામ માં જતો રેહતો. રૂઝાયેલા ઝખ્મ આવે છે રોજ મળવા પણ પાલવ પકડે લાગણી ને જેનીફર ઘટમાળે પરોવે સતરંગી શમણાં. સેરા ની શોપ સરસ ચાલે છે રોજ બરોજ ની નાની મોટી વસ્તુઓ મળે છે ને તે પોતાના પગભર પણ છે અને તેના શોખ પણ પૂરા કરે છે. રંગભૂમિના મંચ પર એક બાળકી બની જાય ને ખોવાઈ જાય છે ત્યારે ઓપન એર માં તાલીઓનો ગડગડાટ થાય છે ને દરેક જણ બીજા મહિના ના આખર ની રાહ જુવે છે કે આ વખતે સેરા કેવુ ભજવાશે નાટક ? બધાની ઉત્સુકતા વધે છે. રોજ ની જેમ આજે પણ વાદળોમાંથી ડોકાઈ ને સૂરજ બધા ને હલ્લો કરે છે...!! પ્લે ચાલુ થવાને થોડીક જ વાર હતી ને સેરા ભાગંભાગ કરતી ઘરે પ્રવેશે છે. મા સિવણકામ કરતી દેખાય છે તો ઝડપથી પોતાના કપડા બદલતા બંને ટૂંકો વાર્તાલાપ કરે છે. 'તો તુ આવે છે ને મા નાટક જોવા?' 'હા, હીરો બન્યો છે તેનુ કોશ્ચ્યુમ જરીક બાકી છે બે ટાંકા મારી દઉ બખીયાના બસ...તું કોફી પીશ તો બનાવું ?' પોતાના આંગળાઓ દબાવતી મા ને જોઈ સેરા બોલી ' મા આર યુ ઓકે? ' 'શ્યોર.. શ્યોર!' કરતી ફિનિશ કરે છે ને ભાગતી સેરા ના હાથ માં આપે છે. ઘરથી નજીક હતુ ને આખુ ગામ જોવા જતુ હતુ તે જેનીફરે વિન્ડો માંથી જોયુ, થોડુક દેખાયું ને થોડુંક ધૂંધળુ થયુ ને તે પડી ગઈ અચાનક ત્યાં આવી ચડેલી તેની પાડોશણ આ જોઈ ગભરાઈ ગઈ તેણે સામેથી આવતી શરીફ ની કાર રોકીને મદદ માંગી બધાને તો ડ્રામા પત્યા પછી જ્યારે ખબર પડી ત્યારે સેરા ને જણાવ્યું હતું કે 'ઘરે ચાલ, તારી મોમ ઇઝ નો મોર !' તે રડી પણ ના શકી. આફટર પાર્ટી ના બદલે આખુ ગામ ફ્યુનરલ માં એકઠું થયું..હજુ સેરા રડી ન્હોતી. બધાની દિલગીરી સાંભળતી ઘરે આવી. ઘર સાવ ખાલી લાગ્યું. આજુબાજુ વાળા ખાવાનુ ને ડીસર્ટ નો ઢગલો કરી ચાલ્યા ગયા. ફ્રીજ માં મૂકવા જગ્યા પણ ના રહી...તે ધ્રુસકે ને ધ્રુસકે રડી પડી. નોધાર્યા બન્યા નો એહસાસ થયો. તેણે પોતે આંસુ લૂંછી આગળ શું કરવું છે તે તેણીએ જ વિચારવાનું છે.સવારે ઉઠી દુકાને પહોંચી ત્યારે તેના મનમાં અનેક વિચારો હતા અચાનક પોતાની પિતા ની બહેન ને જોઈ તે રાડો પાડતી શોપ તરફ આવી ને બોલી મારો ભાગ છે ઘરમાં ને દુકાન માં તો તારી મા તો હવે નથી રહી હું લેવા આવીશ તૈયાર રેહજે. બાજુમાં બબડી ને ચાલી ગઈ. સેરા ના હાથ નીચે કામ કરતી સ્ટેલા નાનકડી હતી તેના સપના હતા કે પોતે ભણે ને સ્ટોર ઉભો કરે પૈસા કમાઈને. પણ ખૂબ ગરીબ હતી પણ હાર્ડ વર્કર હતી. સેરા ને તેણે તે દિવસે કંઇ કામ ન કરવા દીધું...ઉપરથી તેનું ખાસ ધ્યાન પણ રાખ્યું. માનવતા હજુ જીવે છે. ્તેણે કિચનમાં અભરાઈએથી મોટો ડબ્બો કાઢ્યો તો તેમાંથી ઢગલો કાગળો / પત્રો નીકળ્યા. ગામના વકિલે બોલાવીને તેને એક લેટર આપેલો કે જે તેની માએ જ લખેલો ને તેમાં એક ફોટો પણ બીડેલો. તે તેના સાચા પિતા હતા. આટલા બધા એકસામટા આઘાતોને લીધે અચાનક સેરા ફર્શ પર પડી ગઈ. ત્યારે ડોકટરે ચેક કરીને કીધું કે તેને કંઇ ચિંતા કરવા જેવું નથી પણ નબળાઈને આઘાત ના કારણે આવુ થયું છે તો તેને સૂવા દેજો. બરાબર સ્ટ્રેઈટ ૭૨ કલાક સૂતી રહી સેરા..ઓહ માય ગોડ આવું તે કંઇ હોય ! બધા ને ચિંતા હતી ને તે જાગી પોર્ચ આગળ થતો કલરવ ને મિત્રો નો સંભળાતો હતો તે ધીમે ધીમે ઉભી થઈ ને માઈક ને જહોન ને અન્ય ગ્રામ્યજનો ને જોયા. ને બોલી માઈક આઈ વોન્ટ ટુ ગો એન્ડ મીટ માય ડેડી. જ્હોને પણ હા કહેલી ને માઈકે તેને પૂછ્યું આર યુ શ્યોર ? માઈક ને સેરા તો છઠ્ઠા ધોરણથી જાણતા હતા જ હવે માઈક થી તેનુ દુઃખ જોવાતું નહોતું તેણે પ્રપોઝ કર્યુ ને એની સાથે લગ્ન કરવા પ્રસ્તાવ મૂક્યો. જહોને થોડી ગરબડ કરી બધુ બગાડ્યુ તે પણ તેને ચાહતો હતો જ ને !! પણ હવે સેરા તેના પાપા પાસે ઇટલી જવાની છે તો જ્હોને બીજી છોકરીને પ્રપોઝ કરી લગ્ન કરી લેવાની વાત કરી. સેરા ને બધાએ સમજાવી પણ હવે આ ગામ માં એકલી રહી ને શું કરે ? સાંજે બધાયે નક્કી કરેલ કે રંગભૂમિ પર ભેગા થશે સેરા ને સેન્ડ ઓફ કરવા. માઈકે ઘરે આવી સેરા ને થોડીવાર રોકી રાખી ને પછી કહે 'ચાલ હું તને ક્યાંક લઈ જાંઉ ને મજા કરાવું'. બગીચામાંથી પસાર થતા ગુલાબ તોડી ને સેરા ના વાળમાં સરકાવતા તેની ગરદન ને ગાલ ચૂમતા ચૂમતા બંનેના હોઠ બિડાયા ને આંખો પણ ઝૂકી ને બંધ થઈ ગઈ. એકાદ બે મિનિટ માં સેરા થોડી હસીને બોલી;' કેમ આજે બહુ લાગણીવશ થઈ ગયો.. ? આઇ એમ ઓકે યુ નો ?' માઈક પેહલા તો બોલ્યો કંઈ નહીં ને તેને આંખ મારી ફરી કિસ કરતા બોલ્યો 'યુ નો વી નો ઇચ અધર સિન્સ સિસ્ક ગ્રેડ' ને પાછળ ના ટૂંકા રસ્તેથી રંગભૂમિ પાસે લઈ ગયો. આખુ ગામ સેરા ની રાહ જોઈ રહ્યું હતું સેરા થી આગળ ડગ મંડાતા જ ન્હોતા તો માઈકે પુષ કરીને આગળ લઈ ગયો...બધાએ હગ ને કિસ ને ગુડ વિશિસ કહી. ત્યાં જ્હોન આવી ને બોલ્યો આઈ હેવ સમ સરપ્રાઇઝ ફોર યુ...ને સેરા ના ફાધર ને ખેંચી લાવ્યો આગળ..ફોટા કરતા થોડાક જ જુદા લાગતા પિતાને જોઈને સેરા ભેટવા દોડી ગઈ ને તેના પિતા પણ એટલા જ આતુર હતા. દરેક નું સારું ઇરછતી સેરા નું આજે સારુ થતુ જોઈ બધા એ તાલીઓથી તેની ખુશી વધાવી...ને માઈકે સેરા ને પ્રપોઝ કર્યુ કે પ્લીઝ સ્ટે હીયર વીથ મી..વીથ અસ ! વી ડોન્ટ વોન્ટ ટુ લેટ્ યુ ગો એનીવ્હેર પ્લીઝ..! પ્રેમ નું બંધન પિતાની મરજી થી જોડાયું. સેરા ને માઇક બંને શાંતિથી તેના પિતા સાથે હજુ પણ ગામ માં જલસા કરે છે.
---રેખા શુક્લ

સોમવાર, 29 ઑગસ્ટ, 2016

ફર્સ્ટ ડે ઓફ સ્કૂલ


હમણા વાંચન છૂટી ગયુ છે અને પોસાય એવુ નથી રહ્યુ.....ઘર ની લાઈબ્રેરી એકવાર તારી ભાભી કોથળો ભર્યો ...ઓહ મારા જીવ થીએ જ્યાદા વ્હાલા હતા તે પુસ્તકો એજ સમયે સ્કૂલ ની લાઈબ્રેરી મા મોકલી આપ્યા.....હવે નવા જનમ મા નવા વસાવીસ અને વાંચીશ....કઈ કઈ રીતે શું નુ શું છૂટી જાય છે જીવનમાં ક્યારેક યાદ કરો તો લાગે ખુદ થી ખુદ છૂટી જાય ને ખુદ ને પણ ના ખ્યાલ રહે ને કઈ રીતે મન મનાવી લેવાનુ કે ગુજારે જે શિરે તારે જગતનો નાથ તે સહેજે ને ગણ્યું જે પ્યારું પ્યારાએ અતિ પ્યારું ગણી લેજે...અરે પણ કઈ રીતે..?? આવી આસું લૂછવાની તક ને હાથમાં પાલવનો છેડો રહી જાય..ને આખેઆખા વ્યક્તિ ગાયબ થઈ જાય...ભર જવાની માં કેન્સરમાં કિમો પતાવીને ઉભેલી છોકરી ને કોઈએ જઈને કીધું નહીં હોય કે યુ આર બ્યુટીફૂલ !! હેય પ્રિટી વુમન !હા નન્દિની પણ મારી એક હુનહાર વિધ્યાર્થીની હતી...કેન્સર મુક્ત હતી હવે... હું શિક્ષક છું મારા દરેકે દરેક વિદ્યાર્થી ને નામ થી જાણું છું ... જે ફરી વાર રિધ્ધિને માતા-પિતાની સહી કરી લાવવા કીધું છે..ને સહી ને પૈસા લીધા વિના પાછી ફરી છે...સમજાતું નથી છોકરીને, બધાની ફી ને પ્રવાસ ના પૈસા આવી ગયા...અરે રિધ્ધિ આજે પણ ! પપ્પા બહાર ગામ હોય તો મમ્મી ની સહી ચાલશે..."અરે પણ મને મમ્મી નથી સાહેબ..".શું હું મારા વિધ્યાર્થીને રીયલી જાણું છું ! સ્કુલે થી ઘરે જવાનું મોડું ના થાય તો આજે રિક્ષા લઈ લઉ છું બોલાવું તે પેહલા એક રિક્ષાવાળો સામે થી બોલે છે ચાલો સાહેબ ! ને હું અડધે પહોચું તે પેહલા બોલ્યો...તમે મને ના ઓળખ્યો ને?? હું ધ્રુવ માણેક !! આપનો ચહિતો ...ભૂલી ગયા મને? અરે પણ ધ્રુવ આમ રિક્ષા કેમ ચલાવે છે તું..? શું કરું સાહેબ કોલેજ માંડમાંડ પતાવી પણ તે પેહલા મા બિમારીમાં ને પિતાજી એક્સીડન્ટમાં દેવલોક પામ્યાં. ને લાગવગ વગર કે લાંચ વગર જોબ ક્યાં મળે છે... તો મારી બહેન ને હું, ટ્યુશન કરી કરી ને બચાવેલ તેમાંથી રિક્ષા લઈ લીધી છે...મહિનો પૂરો પડી જાયછે ઉછીના વિના...લ્યો આપનું ઘર પણ આવી ગયુ ..."મને ના શરમાવશો સાહેબ ફરી ક્યારેક આવજો મારી રિક્ષામાં ...! "એક પણ પૈસો લીધા વગર ચાલ્યો ગયો ને હું અવાચક જોતો રહ્યો ..આખા વર્ગમાં તાળીઓના ગુંજ થી વધાવતા વિદ્યાર્થીઓ મારા ક્યાં ક્યાં ને કઇ દશામાં હશે......યુનિફોર્મ માં આવતા સધળાં ભૂલકાં ક્યાં ખોવાઈ ગયા !! વર્ગખંડમાં બેઠો છું ખાલી ઓરડો મને ચૂપચાપ કહે છે...આજે મન ભરીને મળી લેવું છે??? આજે મને અંકુર પણ યાદ આવ્યો. તે ખૂબ હોશિયાર હતો. સાયન્સ માં ઠક્કર સાહેબ કેહતા કે છોકરો તો એવા એવા સવાલો પૂછે છે કે તેના જવાબ મારે ખોળી ને આપવા પડે છે તે જરૂર સાયન્ટિશ્ટ બનશે. દરેક ના સંજોગો ને કેટલું આગળ વધવાની ધગશ છે તે પર બધું નિર્ભર છે..કેમ કે ઇરછા કે મન વગર માળવે ના જવાય. ને આવું કંઇક લખાયું કે ભડભડ ઇરછા બળે ને દાગ એના જીવનભર દુઃખે. ને મળ્યા પછી રેતમાં મળ્યા મને રતન જાણે,, લો કરો તમતમારે ચમત્કાર ની વાત !! અંકુર... આમ અચાનક મળે હૈયે અંકુર થઈ ભળે મંદ પવન ની પળે અડકી અડકીને છળે ઢેંફા માંની રજકણે સુગંધ થઈ ને બળે ----રેખા શુક્લ પ્રશ્નો પૂછી પૂછી ને કરવાની રહે છે ગર્ભ થી ભૂગર્ભ ની યાત્રા. આજે અંકુર 'નાસા' માં કામ કરે છે અને ખુશ છે તેવા સમાચાર મળ્યા ને આનંદ થયો ચાલો જીન્દગી તો એક યાત્રા છે કોણ ક્યારે ને કયા કારણે ક્યાં મળે છે ને છૂટા પડીએ છીએ ઉપરવાળો જાણે છે. બારીની બારે ડાળીએ ડાળીએ ઝુમ્મર થઈને ઉગ્યા ટીંપા વરસાદના ને હું ખોવાઈ ગયો પ્રકૃતિના સૌંદર્યમાં. વાહ, તું મહાન ને અંદર બહાર તું !! હું સ્તબ્ધ નજરે ફૂલો ને તાંકી રહ્યો હતો. ધીમે ધીમે વાદળાંઓ વિખરાતાં જોઇ રહ્યો ને ત્યાં તો ઉઘાડ નીકળ્યો ને આવ્યો સૂરજ આભમાં ...નમસ્કાર કરતા વર્ષે ભૂલકાંઓ ક્લાસ માં કેવા હશે તેના વિચારે ચડ્યો. આજે સ્કૂલનો પેહલો દિવસ બધા યુનિફોર્મ માં... આંખોમાં ઉત્સુકતા, ડર ને ખુશી લઈને પ્રવેશસે ને હું તેમનો શિક્ષક નહીં એક બાળક બની ને જોઈશ..બધું મારા અતિત સાથે તો છે સંકળાયેલું તે વાગોળીશ. ઉદાહરણો આપતા થાકીશ નહીં ને પ્રેમથી સૌમાં ભળીશ. ત્યારે દરવાજામાંથી એક ઢીંગલી પ્રવેશી...પાછળ પાછળ બીજી !! એમની આંખો ચમકતી હતી. નિર્દોષતા ને કુતુહુલતા બંનેમાં છલકાતી હતી. આવી ને આગલી બેંચ પર બેસતા મીઠુ હસી..હું જાણે કેમ પણ ખીલી ઉઠ્યો..!! નમસ્તે કરતા દિયા ને રિયા મને ટૂકુર ટૂકુર જોઈ રહ્યા. ને નવી સ્કુલબેગ માંથી નવી નોટબુક કાઢી ને વાળ ખસેડીને બેઠી. ત્યાં માઈક પર પ્રિન્સિપલે જાહેરાત કરી કે સ્કુલ બંધ થાય છે ને સૌ બાળકો પોતપોતાના ઘરે જાય. દરેક ના માતા-પિતા ને જલ્દી ફોન કરીને જણાવો....માસુમતા વિલાઈ ગઈ ને ગભરાહટ ઘેરી વળી. વિચારોની રખડપટ્ટી માં એકદમ બ્રેક આવી શું થયું સમજાય તે પેહલા તો ધડાકો સંભળાયો ને એક હું સફાળો બંને ને લઈને બારીથી આઘો ખૂણા માં સંતાયો. મૌન આંખો રડતી હતી ને પૂછતી હતી કે શું થઈ રહ્યું છે, કોઈ પેરેન્ટ ગ્રાઉન્ડમાં ગભરાયેલું ચીસો પાડતું હતું અને તેના બાળક ને કોઈએ પકડી રાખેલું ને તેણે મોઢા પર બુકાની બાંધેલ ને માથે હેટ પેહરેલી એની મોટી મોટી લીંબુની ફાડ જેવી આંખો લાલ ઘૂમ હતીને ગુસ્સામાં તેના બાળક ને નહીં લઈ જવા દે તો આખી દુનિયા ખત્મ કરી નાંખીશ તેમ રાડો પાડતો હતો. હજુ સુધી બાજી બગડી નથી પણ વધુ કંઈ થાય તે પેહલા બીજા એક ફાધરે તેના ઉપર આક્રમણ કરી તેને નીચે પાડ્યો..તેની બંદુક તેનાથી દૂર પડી હતી હવે બીજા ત્રણ ચાર જ્ણાએ સાથે હુમલો કરી તેને પકડી રાખ્યો ને બાળક બચ્યું ત્યારે હાશ કારો થયો...બે મિનિટ માં તો શું નું શું થયું ને હું ફાટી આંખે બારી બહારનું દ્રશ્ય જોઈ રહ્યો...વાહ, વાહ મનુષ્ય નું સર્જન ને તેની ખામીઓથી ભરેલી દુનિયા..!! પેરેન્ટ્સ ના પ્રોબ્લેમ માં બાળક નો મરો થતો જોઈ દિલ દ્રવી ઉઠ્યું કે ઘર ના પ્રોબ્લેમ ઘરે સોલ્વ થતા હોય તો...!! ને આમાં બીજા બધાનો શો વાંક ? કરે નારાયણ કંઈ અણબનાવ બની ગયો હોત તો...? મન ને દિલ ને કઠ્ઠણ કરી બંને ને તેમની બેંચ પર બેસાડી શાતા આપી..ગેરંટી આપી કે હું છું કંઈ નહીં થાય હોં ! હું સમાજ નો હિસ્સો બાળકનું કરું ઘડતર દેશનું મસ્તક કરું ઉંચુ પણ આવા હથિયારો ની સામે કઈ રીતે નિહથ્થે કરું પ્રયાસ..! સ્કૂલ માં હવે સિક્યોરિટી વધશે ને આવા કોઈ બનાવ નહીં બને તે માટે પેરેન્ટ-ટિચર્સ મીટીંગ પણ ભરાઈ ને એમાં કર્નલ શર્મા આવેલા. બે શબ્દ નહીં પણ મોટું લેક્ચર આપતા બોલ્યા..તમારા બાળકોને મિત્રો ની જરૂર નથી તમે તેના મા-બાપ બની ને રહો. વ્હોટ ફર્સ્ટ ડે ઓફ સ્કૂલ..હવે આવું ત્યારે ધ્વજવંદન કરીશું સાથે. ને બાળકોને બ્રેવ બનવાનું કહીને શર્મા રવાના થયા ત્યારે તાલીઓ ગૂંજી ઉઠી. ---રેખા શુક્લ